HSP Praktijk Karin Martens

De zeemeeuw
Dit verhaal is geschreven in juni 2014

 

Afgelopen meivakantie gingen Ad en ik een week zeilen op het Grevelingenmeer. Hier zijn bruinvissen. Al meerdere malen heb ik het genoegen gehad dat een bruinvis met ons mee zwom.
Ondoenlijk is het voor mij om duidelijk te maken hóé bijzonder ik deze ontmoetingen heb ervaren. Oog in oog zijn met een bruinvis die speelt en springt rondom m’n eigen bootje maakt me intens gelukkig, dágenlang.

Ik hoopte in mijn vakantieweek weer een bruinvis te mogen ontmoeten.

Zodra we op het Grevelingenmeer waren, keek ik uit over het water. Bij elk golfje dacht ik: “zou dat er één zijn, of… zwemt er daar eentje???”.

Toen Ad zei: “Karin, schrik niet”, wist ik dat een zeemeeuw plaats zou gaan nemen op de reling vlak achter me.
Ik schoof een eindje op, want een meeuw die 10 centimeter van je verwijderd is, is toch wel imposant.
Een uur lang reisde de meeuw met ons mee.
Ik besteedde er geen aandacht aan en bleef uitkijken naar een bruinvis.

Toen we in Port Zélande waren aangemeerd en gesetteld, vroegen de buren: “Hebben jullie ze ook gezien?”. Toen wij vroegen waarover ze het hadden, vertelden ze dat twee bruinvissen meer dan een uur met hen mee hadden gezwommen!  De twinkeling in hun ogen maakte me duidelijk dat ook zij waren geraakt…

Nee, wij hadden ze niet gezien…. wij hadden alleen maar een zeemeeuw...

Elke tocht die we maakten, werden we vergezeld door een meeuw.
Elke haven waar we aanmeerden, raakten we in gesprek met iemand die op díe dag een bruinvis had gezien.

Ad en ik hebben een leuke vakantieweek gehad.
Toch verliet ik enigszins teleurgesteld het Grevelingenmeer.
Wat had ik graag het gelukkige gevoel van een ontmoeting met een bruinvis willen hebben.

In de auto op weg naar huis dacht ik: “Wat heeft een zeemeeuw mij eigenlijk te vertellen?”.
Ineens dacht ik aan de vakanties van mijn jeugd. Tot aan mijn zestiende gingen we elk jaar een hele maand naar de Belgische kust. We gingen er altijd met het openbaar vervoer heen. Steeds als ik in Vlissingen uit de trein stapte, hoorde ik de zeemeeuwen al krijsen. Dan…. voelde ik me heerlijk vrij en wist ik dat ik een gezellige, fijne maand voor de boeg had.

Zeemeeuwen staan voor mij symbool voor vrijheid, familie, vrienden, gezelligheid en rust. Daar was ik zomaar aan voorbij gegaan…

Toen dacht ik aan mijn moeder. Zij was dol op de film Jonathan Livingstone Seagul, een film over een zeemeeuw. De filmmuziek van Neil Diamond vond ze prachtig. De lp heeft ze grijsgedraaid…. Op druilerige herfstdagen maakte mama het altijd extra gezellig in huis. Als ik dan thuiskwam uit school brandden de kaarsjes en het haardvuur. Dan stond er thee op een lichtje en luisterden we naar de muziek van Neil Diamond.
Dan voelde ik me thuis en geborgen.

Toen ik hieraan terugdacht, voelde ik dat mama ineens héél dichtbij was….
Dit had ik na haar dood nog niet eerder ervaren.
Ineens wist ik heel zeker dat ze het goed maakt en regelmatig bij ons is. 

Dankzij de zeemeeuw heb ik ervaren dat op mijn pad komt wat goed voor me is. Ik hoef het alleen maar te beseffen en ervoor open te staan.

Iedereen ontvangt wat goed is voor hem of haar, dus ook jij…..